Zo zag het traditionele boomergezin eruit
Boomers hielden zich vaak aan de gebruikelijke opvoedregels: stabiliteit en materiële vooruitgang stonden voorop, net als de vaardigheden van boomers. Ze probeerden huwelijken stand te houden, moedigden schoolprestaties aan en hadden vaste banen. De vader van de verteller werkte bijvoorbeeld dubbele diensten in een fabriek en gaf elke vrijdag zijn loon aan zijn vrouw als teken van liefde.
De verteller, zelf ouder van drie volwassen kinderen, vertelt dat hij veel van diezelfde waarden in zijn eigen gezin doorvoerde: op de voetbaltrainingen aanwezig zijn, bijlessen regelen en studiefondsen opzetten. Ze waren vaak bij schoolvoorstellingen en honkbalwedstrijden, maar de momenten “ertussenin” misten vaak emotionele diepgang.
Emotioneel onhandig: stiltes en druk
Volgens de verteller leidde dit opvoedmodel tot een generatie die op papier succesvol is, maar emotioneel gehandicapt. Die emotionele onhandigheid — bijvoorbeeld niet kunnen onderscheiden tussen teleurstelling en woede, of tussen angst en opwinding — komt voort uit opvoeding die meer waarde hechtte aan prestaties dan aan emotioneel bewustzijn. Ouders zeiden dingen als “toughen up” en “mind over matter” en zagen emoties als problemen die opgelost moesten worden in plaats van ervaringen om te begrijpen.
Kansen voor dieper contact, zoals stille autoritten of bedtijdgesprekken, gingen vaak verloren. De copingstrategieën van de verteller bestonden uit emoties vermijden door te werken of te drinken. Zulke patronen van emotionele onderdrukking bouwden druk op, die uiteindelijk leidde tot uitbarstingen.
Gevolgen en pogingen tot herstel
Deze opvoedstijl had concrete gevolgen voor de volwassen kinderen van boomers. Ze kampen met relatieproblemen en blijven hangen in onbevredigende banen omdat ze uitdaging en ellende niet goed kunnen onderscheiden. De intergenerationele overdracht van die emotionele blindheid zet zich voort, met kinderen die snelle oplossingen zoeken zoals winkeltherapie en overmatig alcoholgebruik.
Toch is er ook hoop. Veel volwassen kinderen proberen de cyclus te doorbreken door boeken over emotionele intelligentie te lezen en therapie te volgen. Ze leren ‘gevoelwoorden’ alsof het een vreemde taal is. De verteller zelf, nu in zijn late zestig, erkent eindelijk het belang van emotioneel inzicht en deelt nu opener gevoelens met zijn volwassen kinderen, wat de gezinsbanden versterken.
Hoe nu verder
“Boomers moeten stoppen met het verdedigen van onze opvoeding met ‘we hebben alles goed gedaan’, als onze kinderen duidelijk functioneel maar emotioneel beperkt zijn geworden,” zegt de verteller. Door te erkennen dat prestaties niet altijd gelijkstaan aan welzijn, kunnen nieuwe generaties hopelijk leren van deze ervaringen. Het is nooit te laat om te leren, en emotioneel bewustzijn kan het leven op veel manieren verrijken. De uitdaging is het onderkennen van de ongelukkige erfenis van emotionele blindheid en er echt iets aan doen.
